retro 286

Incrible cousas están sucedendo no mundo -díxolle a Ursula-. Xa alí do outro lado do río hai todo tipo de dispositivos máxicos, mentres aínda vivimos como os burros. (Cen anos de soidade)

Foi anos cando estaba no bacharelato que un enxeñeiro nicaragüense levaba un 286 á espera do proxecto, cun monitor monocromático 15 inch. Recordo que me sorprendeu ver como se podía levar a cabo o kardex nunha pantalla de letras verdes que saudaba cun nome de Foxbase, con persianas que cambiaron de ton en resposta ao teclado -sen rato-. Entón eu podía ver que os meus erros manuais poden ser facilmente atopados, xa que o inventario é lanzado en case un clic, e só tiña para comparar as saídas en cada día para descubrir o que deu errado petición ... todo cun mando marabilloso chamado "de inventario".

-Non é para ti- Villavicencio díxome que ese era o seu apelido. É por Jorge. Quen era o xefe do almacén e as formas; unha especie de home alfabetizado que polos garabatos que escribiu parecía aprender dos egipcios, bo nos seus propósitos e aos que chamou con cariño Barba Juca.

Este dispositivo causou-me tan curioso que acabei en momentos de soidade se agachando a diferentes rutinas que foran construídas sobre unha carta de menú a partir dun panel que abriu sen sequera mostrar consola DOS. Non era moi consciente do que eran a algúns programas, moitas utilidades, por iso que eu estaba prohibido tocar o dispositivo seguro para o meu mal facer cambios no modo de navegación para ver se se actualizar dinamicamente as formas.

Fai moitos anos, aínda que a miña mania cambiou pouco sabendo o quão innovador pode estar nun juguete tecnolóxico que os meus dedos non tocaron. Debe estar no sangue. Cando mire esta foto, mostra a primeira computadora (Un Pentium MMX) que tiña á miña disposición co froito da miña insomnio traémosme unha mestura de nostalxia e satisfacción por como me gustaron eses días ... por iso a facilidade deste post non estilizada, inconclusa.

A moza que ilumina os ollos di que nesa fotografía hai maxia. Ata entón o meu fillo era o alma da familia, a Pelt de centímetros 54 elevados, o que veu e foi detido na cable módem eu crucei para conectarse a Internet co teléfono no cuarto. Neste cadro simple que estaban concentrados paixóns da miña vida, o meu fillo, a pluma que a miña muller me deu, a mesa usada para mercar eo instrumento co que a amortizar a hipoteca da miña casa durante unha época en que o salario era insuficiente.

Isto cambia a vida. Así son as tecnoloxías obsoletas. Quen pensaría que terminaría dedicando boa parte do meu tempo libre a escribir sobre o que ocorre neste ambiente? E co que isto evolucionou, aínda me sinto pasar os pasatempos nos próximos dous anos ... para o estilo de Mac, por principios para Ubuntu, para a convicción de software OSGeo ... veremos.

Se ... moitas cousas cambiaron: desde SAICIC me mudei para Neodata, AutoCAD Microstation, Homestead WordPress, a partir do escritorio para o iPad, o disco duro para Dropbox, os kbps 64 para 3G, meu fillo xa non era exclusivo para obter a bebida ... moitas cousas cambiaron, excepto a nena que aínda brillo os ollos anos 14 despois, renovando a miña mesa para facer harmonía cos seus detalles e meu fillo que mantén inventando como cambiar texturas e efectos emulados xogos.

Bos momentos Bendito somos nós que puidemos ver tanto cambio, adaptar e gozar destas criaturas que cambiaron os estereotipos que tiñamos de matrimonio.

2 responde a "Retro 286"

  1. o bo que atopei quen deu forma aos seus cables e ao corazón porque aínda é a moza que ilumina os ollos ... do mesmo xeito que me causa bolboretas no estómago o neno que me mira con amor.

Deixe un comentario

Enderezo de correo electrónico non será publicado.

Este sitio usa Akismet para reducir o spam. Aprende a procesar os teus datos de comentarios.